Gastblog Kim
Van Panama naar Galapagos
Tja, waar begin je als je zoveel verschillende indrukken hebt gehad? Hier dan maar. Ik ben Kim, het vriendinnetje van Arjen. 27 maart ben ik in Panama city aangekomen om de jongens een maand te vergezellen op de boot. We varen van Panama naar Galapagos in deze maand met het drijvende huis van de twee Green Miles mannen. Op het moment van aankomst heb ik mijn liefje drie maanden niet gezien en ik vind het spannend. Allerlei vragen gaan door mijn hoofd: Hoe is het om elkaar weer te zien? Kan ik wel dag en nacht bij elkaar en nog twee heerschappen op een schip zitten? Hoe is de boot en zijn de jongens eraan toe na al het harde klussen? Alles gaat goed en elkaar zien is een groot feest dat we nu een maand later nog steeds vieren ook al is het alweer bijna voorbij.
Colon
De boot ligt in Colon aan de Caribische kant van het Panama kanaal. Ze is super mooi en ik kan niet anders zeggen dan dat ik onder de indruk ben. Ik ben geen botenkenner maar vind de vorm van de Pegasus erg mooi en ze ziet er als nieuw uit doordat de buitenkant net gespoten is. Binnen lijkt er alleen iets ontploft te zijn. Er is een probleem met de motor en alles ligt open om te uit te zoeken waar de kink in de kabel zit. Dagenlang loopt een mannetje alle onderdelen van de motor na. Uiteindelijk blijkt het te maken te hebben met viezigheid in de tank waardoor een benzine slangetje naar de motor toe verstopt is geraakt.
Wat een andere wereld is dit dan thuis. De eerste dagen gaan als een droom voorbij en ik voel me thuis. Het op een jongensboot wonen lijkt prima te gaan. Het is een walhalla van rommel, scheten, boeren en blote piemels maar daar had ik me al op voorbereid. Ze zijn alle drie lief voor me en dan neem je de geuren, geluiden en uitzichten graag op de koop toe. In de haven liggen een hoop andere boten en samen vorm je een soort drijvende camping. Binnen een paar dagen kent iedereen die daar ligt elkaar. Om onze Amerikaanse overbuurvrouw Suzy kunnen we in ieder geval sowieso niet heen. Ze is een schat en maakt het gezellig op onze steiger met gejoel, muziek, borrels en vrolijkheid.
Een ding wordt snel duidelijk. Het is aanpakken geblazen. Een boot onderhouden en klaar maken voor een overtocht is veel werk. Vooral als je in Panama ligt met de Pacific in het verschiet. Panama is de laatste plek waar je goedkoop boodschappen kunt doen dus moet er voor de rest van het jaar worden ingeslagen. Dat hebben we geweten. Nadat de jongens bij de MegaDepot zijn geweest wordt er een vrachtwagen vol afgeleverd in de haven. Ontelbare hoeveelheden voedsel, bier en eenheden rum. Daar kun je nooit teveel van hebben volgens Floor want rum kun je in de Pacific ruilen tegen allerlei andere goederen. Na een week voorbereiden kunnen we los. Op naar het Panama kanaal.
Het Panama kanaal
Om het kanaal door te mogen moet je 1 stuurman en 4 linehandlers aan boord hebben. De linehandlers moeten de touwen voor de mannetjes aan de kant bedienen die ons door het kanaal heen trekken. Aan weerszijden van de boot komen autobanden te hangen ter bescherming. Het kan er namelijk nogal eens ruig aan toe gaan in de sluizen.
We vertrekken aan het einde van de middag en moeten drie sluizen door om bij het binnenmeer te komen waar we overnachten. Dit meer bevindt zich midden in de jungle en de avond wordt een barbecue feestje waar Matthijs nog een paar dagen nasleep van zal hebben. Tijdens deze dagen van heftige buikkrampen roept hij steeds tegen zijn lijf: Give me back my life-lijf! De volgende morgen om 7 uur hervatten we de tocht. We hebben nog een aantal binnenmeren en sluizen te gaan. Het is een mooie tocht en het door de sluizen heen gaan is erg imposant en indrukwekkend. Uiteindelijk openen zich voor onze neus de laatste sluisdeuren en doemt de Pacific op. De Pegasus kan zijn vleugels gaan uitslaan en beginnen aan het eerste mijlen op die enorme blauwe bak water.
De overtocht Panama-Galapagos
Met dit soort ondernemingen nemen mensen vaak automatisch een bepaalde rol op zich. Zo ook tijdens deze overtocht. Floor ontpopt zich voor mij als echte bikkel van de zee en ik zit met bewondering te kijken naar de constante drive en alertheid die hij bezit als het de boot aangaat. Het gaat weliswaar niet altijd zonder stress en schelden maar hij maakt alles wat kapot is terwijl hij nauwlettend de zeilen in de gaten houdt. Floor kun je ’s nachts binnen 5 seconden op het dek krijgen als je de zeilen even laat klapperen. Matthijs, de viskoning is op ieder moment van de dag en nacht met vaart zijn bed uit te krijgen door heel hard BEET te roepen. Hij is als een jonge dolle hond als hij weer eens een mooi tonijntje uit het water heeft weten te vissen.
Arjen is bezig mooie beelden en dagboekjes te maken voor de documentaire en is nergens voor uit bed te krijgen. Voor een nachtdienst komt hij uit zijn mandje maar verder is het heerlijk om te zien hoe die jongen de hele dag kan slapen.
Voordat we vertrekken horen we verschillende keren dat het al wekenlang windstil is richting Galapagos. Toch hopen we er binnen 10 dagen te zijn zodat Matthijs en ik nog wat tijd hebben voordat we weer op het vliegtuig moeten stappen. De reis begint goed. Volle bak wind en we spuiten vooruit. Daarna wordt het wisselend. Het ene uur wel en het andere uur geen wind. Op een avond komt er een moment dat er nul wind is en er ook geen golven zijn. Wow, dat is raar midden op de oceaan. De motor wordt uitgezet en het is ineens helemaal stil om ons heen. Er hangt een dunne strook mist over het water wat het plaatje extra mystiek maakt en we verbazen ons over dit aanzicht. Een legendarisch moment. Net als het bereiken van de evenaar op dag 6. De legende zegt dat Neptunus aan boord komt als je op de evenaar aankomt. Voor wie nog twijfelde. Het is echt waar. We hebben het zelf gezien. Neptunus stond ineens in levende lijve op ons voordek een klein half uur nadat we de 0000000 graad hadden bereikt. De razende reporter Arjen heeft hem zelfs nog even kort weten te interviewen. We redden het in 7 dagen en zien onderweg een dierentuin aan dolfijnen, walvissen, orka’s, schildpadden, en zeeleeuwen en we zijn blij. Land in zicht!
Galapagos
Galapagos is fantastisch. De flora is misschien niet heel spectaculair al is het er zeker mooi, maar om de fauna kun je nauwelijks heen. Overal zeeleeuwen, vogels, schildpadden en leguanen en dan hebben we de onderwaterwereld met onder andere Hammerhead haaien nog niet eens gezien. We liggen met de boot voor het eiland Santa Cruz. Arjen en ik vertrekken voor een paar dagen naar Isabella waar we struikelen over de Leguanen en even echt vakantie hebben.